“Wake up and smell the coffee, light up and dwell the offerings, drink with a thinking pinch, sit with a kitchen sink.” Zo klinkt het begin van het einde van The Streets. Jonge, snelle, rauwe, Britse poëzie op muziek die daar niet bij lijkt te passen. En het toch doet.
Toen ik begreep dat Ramsey Nasr gisteren zou spreken op het Malieveld, was ik bang voor een poëtische preek voor eigen parochie. Nasr wist de smalle horizon toch te verbreden, maar bereikt de Dichter des Vaderlands ook de Nederlanders die daar niet stonden?
The Real John Green is in Nederland. Gisteren ging hij in gesprek met Edward van de Vendel, en wij mochten erbij zijn. Een gesprek tussen twee schrijvers, twee lezers, twee voetballiefhebbers, en een zaaltje vol enthousiaste nerd fighters.
Opnieuw een tsunami, dit maal in Japan. De beelden van een watermassa die ogenschijnlijk rustig het strand bedekt, maar dan allesverzwelgend doorraast, doen natuurlijk denken aan kerst 2004. De stip op dit plaatje was toen één van de 225.000 dodelijke slachtoffers. Zijn beeld bracht me een gedicht.
Dit is nacht.
Samen zijn geweest
zo lang dat er geen huid meer was te voelen
tussen één en twee,
tussen jou en jou.
Soms zijn personages als vrienden. Je leert elkaar kennen, er is een klik, je spreekt vaker af, je deelt tijd en ervaringen met elkaar. Soms denk je aan ze, soms vergeet je ze een tijdje. En soms verlies je elkaar uit het oog.
prijswinnend gedicht Zilveren Lijst 2010
Er sprong net
een meisje van onze flat.
Mijn ogen schoten open,
ik stond op van mijn bed,
stak mijn hoofd uit het raam en zag haar liggen.
Eerst was er een woord:
ik,
dat dorstte en hongerde,
mij geselde en
toen liet ontsnappen, en nu
stormt Lees verder
De aanloop naar de Kamer-verkiezingen 2010 zorgt voor een roerige tijd, en niet alleen binnen de bestaande politieke partijen. Na BNN’s ‘Lijst 0′ was er de opkomst en aftocht van drie ‘Directe Democratie Partijen’. En wat te denken van de Partij van de Dingen? Zomaar wat ondoordachtige initiatieven, of de voorlopers van een nieuwe vorm van democratie?
Gisteren stond de wereld, of in ieder geval een betrekkelijk deel van het Westerse deel ervan, stil bij het belang van vrije toegang tot internet voor iedere wereldburger. Maar waar het gisteren betrekkelijk stil hierover was in kranten en op internet, stond zaterdag 27 februari jl. er bomvol van. Die ochtend verscheen in Trouw een lang en betrekkelijk somber betoog van Henri Beunders, voornamelijk over twitterende politici, en de anonieme burger die zo graag niet anoniem wil zijn.
